Η ιστορία μας

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν από τη ζωή μας και χάνονται. Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που, χωρίς να το γνωρίζουμε, αφήνουν πίσω τους κάτι που μένει για πάντα. Η ιστορία του INSPIRANCE ξεκινά πολλά χρόνια πριν γεννηθεί το όνομά του. 

Ξεκινά από τη Δέσποινα Σαρόγλου. Για περισσότερα από τριάντα χρόνια, η ζωή της είναι δεμένη με το θέατρο. Σπούδασε υποκριτική στην ανώτερη σχολή δραματικής τέχνης Θυμέλη,έκανε μαθήματα πιάνου ορθοφωνίας κλασικού τραγουδιού και μαθήματα σύγχρονου χορού και τζαζ στη σχολή χορού τηςΜ.Βυτιναρου, και σεμινάρια υποκριτικής στη Γαλλία στο teatre d’ambule. Σαν ηθοποιός συνεργάστηκε επί δεκαέξι χρόνια με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και συμμετείχε σε σημαντικές παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη και την Επίδαυρο. Ως σκηνοθέτης και δασκάλα αφιέρωσε περισσότερες από τρεις δεκαετίες στην εκπαίδευση παιδιών, εφήβων και ενηλίκων, ενώ υπήρξε επί είκοσι χρόνια Καλλιτεχνική Διευθύντρια των Θεατρικών Εργαστηρίων της ΧΑΝΘ και αργότερα των εργαστηρίων της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης «Ανδρέας Βουτσινάς». 

Και ύστερα, ένας ακόμη δρόμος άνοιξε μπροστά της. Ως Casting Director συνεργάστηκε με τη Millennium Media σε μεγάλες κινηματογραφικές παραγωγές του Hollywood στη Θεσσαλονίκη, αναζητώντας μέσα σε εκατοντάδες πρόσωπα εκείνο το κάτι που δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά. Όμως, ίσως η σημαντικότερη αναζήτησή της να ξεκίνησε κάποτε σε μια αίθουσα της ΧΑΝΘ. Εκεί, μια μέρα, πέρασε την πόρτα ένα παιδί δεκατεσσάρων ετών. Ήταν ο Βαγγέλης Ραφαήλ Καλλίτσογλου. Η Δέσποινα έγινε η δασκάλα του. Εκείνος γνώρισε το θέατρο, το αγάπησε και αποφάσισε να γίνει ηθοποιός. 

Τα χρόνια πέρασαν. Ο μαθητής μεγάλωσε, σπούδασε υποκριτική, έγινε ηθοποιός και μουσικός, εργάστηκε στο θέατρο, τη μουσική και την εκπαίδευση. Η Δέσποινα, έχοντας πλέον διανύσει τη δική της μεγάλη καλλιτεχνική διαδρομή, ίδρυσε μαζί με την συνεργάτη μας Μάρι Χεκιμιάν την εταιρεία παραγωγής, TheatrAction. Και κάπως έτσι, οι δρόμοι τους συναντήθηκαν ξανά, αυτή τη φορά μέσα από τη δημιουργία. Δούλεψαν μαζί, ανεβάζοντας θεατρικές παραστάσεις και μοιράστηκαν τη χαρά, την αγωνία και την ευθύνη της θεατρικής παραγωγής. Και κάποτε, ο Βαγγέλης έφυγε για την Αθήνα, κυνηγώντας το δικό του όνειρο. 

Εκεί, ανάμεσα στις καλλιτεχνικές του αναζητήσεις, συνεργάστηκε με πολλούς σημαντικούς ανθρώπους της τέχνης, ανάμεσα σε αυτούς ήταν ο σκηνοθέτης Δημοσθένης Παπαδόπουλος στην παράσταση «Το Μπαλκόνι» του Ζενέ και συμμετείχε στην περιοδεία της παράστασης «Ο Κατά Φαντασίαν Ασθενής», σε σκηνοθεσία Κώστα Κιμούλη. Και κάπου σε αυτό το ταξίδι γνώρισε τη Λούνα Παπαγεωργίου. Η Λούνα είχε από μικρή επιλέξει να βαδίζει ανάμεσα σε τρεις τέχνες: την υποκριτική, τον χορό και το τραγούδι. Σπούδασε Musical Theatre and Performing Arts στο Λονδίνο, εκπαιδεύτηκε στο κλασικό μπαλέτο, τον σύγχρονο χορό και τη jazz και απέκτησε πτυχίο από το Royal Academy of Dance. Ακολούθησαν παραστάσεις, περιοδείες και εμφανίσεις στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, ενώ η αγάπη της για την τέχνη την οδήγησε και στη διδασκαλία και τη χορογραφία. 

Και κάπως έτσι, τρεις διαφορετικοί δρόμοι άρχισαν να πλησιάζουν.Ο Βαγγέλης επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη. Ανάμεσα στις νέες του δημιουργικές αναζητήσεις συμμετείχε στην παράσταση «Το Δείπνο των Ηλιθίων», που τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο κοινού. 

Και τότε, η ζωή έκανε έναν κύκλο. 

Η Δέσποινα και ο Βαγγέλης συναντήθηκαν ξανά. 

Μόνο που αυτή τη φορά δεν ήταν πια δασκάλα και μαθητής. 

Τρεις άνθρωποι από διαφορετικές γενιές και διαφορετικές διαδρομές, με μια κοινή πεποίθηση: πως η τέχνη δεν πρέπει να είναι μακρινή ή απρόσιτη. Πως ο καθένας, ανεξάρτητα από την ηλικία ή την προηγούμενη εμπειρία του, μπορεί να περάσει μια πόρτα και να ανακαλύψει έναν καινούργιο κόσμο. 

Έτσι γεννήθηκε το INSPIRANCE. 

Ένας χώρος που δημιουργήθηκε από την ανάγκη να μοιραστούμε όσα μας έδωσε η τέχνη. Ένας χώρος όπου ο καθένας μπορεί να δοκιμάσει, να εκφραστεί, να δημιουργήσει και να ανακαλύψει κάτι καινούργιο μέσα του. Να γνωρίσει το θέατρο, τον χορό και το τραγούδι όχι μόνο ως θεατής, αλλά ως μέρος της ίδιας της δημιουργίας. 

Και είναι, ίσως, μια πόρτα. Μια πόρτα που ανοίγει. Γιατί κάποτε, πριν από πολλά χρόνια, μια πόρτα άνοιξε για ένα παιδί. Και το παιδί εκείνο έγινε ηθοποιός. Τώρα, η ίδια πόρτα ανοίγει ξανά. Και περιμένει. Ποιος ξέρει; Ίσως αυτή τη φορά να περάσεις εσύ.